Bardzo często pracownicy delegowani zgłaszają wątpliwości co do wysokości wypłaconego im zasiłku chorobowego. Szacowana przez nich kwota jest zazwyczaj inna niż wypłacona. Podstawa zasiłku chorobowego pracowników delegowanych ustalana jest bowiem w inny sposób niż podstawa świadczeń pracowników, którzy świadczą pracę wyłącznie w Polsce. Poniżej omówimy te odstępstwa.
1. Przepisy mające zastosowanie przy ustalaniu podstawy zasiłku chorobowego pracowników delegowanych
Pracownik delegowany do pracy za granicę, podlegający ubezpieczeniom społecznym w Polsce, ma prawo do zasiłku chorobowego ustalanego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 501 z późń. zm.), zwanej dalej ustawą zasiłkową. Przy czym rzeczone przepisy są stosowane z wypracowanymi przez ZUS modyfikacjami, wynikającymi ze specyfiki pracy pracowników delegowanych.
2. Odstępstwo od zasady uzupełniania wynagrodzenia
Zgodnie z ustawą zasiłkową, w przypadku gdy z przyczyn usprawiedliwionych pracownik przepracował co najmniej połowę obowiązującego go czasu pracy albo gdy jego niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego zatrudnienia, wynagrodzenie pracownika za ten miesiąc należy uzupełnić. Przedmiotowa zasada nie ma zastosowania przy obliczaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego pracownika delegowanego do pracy za granicę. Przy jej ustalaniu przyjmuje się przychód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, po pomniejszeniu o potrącone pracownikowi składki na ubezpieczenia społeczne, bez uzupełniania. Przedmiotowa reguła ma zastosowanie zarówno w sytuacji gdy podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne jest równa kwocie przeciętnego wynagrodzenia, jak i gdy przekracza tą kwotę lub jest od niej niższa. Przypomnijmy, iż w myśl § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 316 z późń. zm.), wynagrodzenie pracowników delegowanych nie stanowi podstawy wymiaru składek w części będącej równowartością diety przysługującej z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju i dni pobytu za granicą, przy czym ustalona w ten sposób podstawa wymiaru składek nie może być niższa od kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej. Więcej na ten temat znajdziesz w artykule: ZMNIEJSZENIE PODSTAWY ZUS DLA PRACOWNIKÓW DELEGOWANYCH.
3. Praca w Polsce i za granicą w jednym miesiącu
Jeżeli w tym samym miesiącu pracownik pracował w Polsce, jak i za granicą, to przy ustalaniu podstawy zasiłku chorobowego pracownika delegowanego wynagrodzenie za pracę w Polsce i za granicą podlega zsumowaniu. Nie należy uzupełniać ani wynagrodzenia za pracę w Polsce, ani za pracę za granicą. Wynagrodzenie uzyskane w danym miesiącu stanowi bowiem całość i w ten sposób powinno być traktowane przy ustalaniu podstawy zasiłku chorobowego.
4. Różne składniki wynagrodzenia pracownika a podstawa zasiłku chorobowego pracownika delegowanego
Co do zasady, składniki wynagrodzenia, do których pracownik zachowuje prawo w okresie pobierania zasiłku, nie są wliczane do podstawy wymiaru świadczeń chorobowych. Jednakże ustalając podstawę zasiłku chorobowego pracownika delegowanego, uwzględnia się całość przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne.
Podkreślić również należy, iż ustalając podstawę zasiłku chorobowego pracownika delegowanego nie wyłącza się składników wynagrodzenia przysługujących pracownikowi do określonego terminu, mimo że zasiłek przysługuje za okres po tym terminie.
Podczas ustalania podstawy zasiłku chorobowego pracownika delegowanego należy uwzględnić wszystkie składniki wynagrodzenia wypłacone „w danym miesiącu”, a więc zarówno za bieżący okres rozliczeniowy, jak i za okresy wcześniejsze. Dotyczy to również miesięcznych składników wynagrodzenia, jak i składników przysługujących za okresy dłuższe niż miesiąc.
5. Nota prawna
Opracowanie stanowi utwór w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2006 r. nr 90 poz. 631, t.jedn. z późn. zm.). Publikowanie bądź powielanie niniejszego opracowania lub jego części, przytaczanie opinii, jak również rozpowszechnianie w jakikolwiek inny sposób informacji w nim zawartych bez pisemnej zgody Crede sp. z o.o. jest zabronione.
